قدم در مه

اگه بهت بگم انگار تو یک جادهٔ برای اولین بار اون هم تو مه که چشم چشم رو نمی بینه دارم قدم می زنم چی‌ می‌خوای بگی‌. نمی دونم چرا انقدر احساس بی‌ امنی‌، سر گردونی و دلشوره دارم. وقتی‌ نیستش انگار از یک تار عنکبوت اویزونم که با باد این ور او‌ اون ور میره و هر لحظه امکان پاره شدنش هست. نمیدونم چرا این احساس رو دارم. نمیدونم شاید هم پشتم باد خرده تو این یک ماه.

موقتی

همه چیز موقتی هست. دیدن من و‌ تو. بودن در کنار هم بودن. لذت بردن از اینکه تو ایران هستم و کنار خانواده. لذت بردن از کارم و درسم تو کانادا. احساس خوشبختی‌، شادی و سلامتی‌. حتی نوشتن پستهای این وبلاگ

و امشب که سه شب برگشتم ویکتوریا دلتنگم. نمیدونم چرا همیشه شادمهر حرف من رو میزنه. به یاده شبی‌ که باهم زیر نور ماه کامل کنار زاینده رود نشستیم و محو تماشای انعکاس ماه روی آب بودیم و این شعر شادمهر که باهم گوش دادیم. دست در دست هم. فکر نمی کنم هیچ کس تو این دنیا به اندازهٔ من خوشبخت باشه چون خواهری به مهربونی تو دارم.

مریم

http://www.youtube.com/watch?v=Riu0kZ5nncU&feature=PlayList&p=67D0BB4F0D43B3A7&index=76